Η κόκκινη πλαστική μυγοσκοτώστρα παρατημένη πάνω στο τραπέζι. Δεκάδες μύγες έχουν βρει τον θάνατο απ’ τα χτυπήματά της, η μάνα μου τις κυνηγάει ανηλεώς μη μαγαρίσουν το φαγητό μας. Μα να που τώρα, μια μύγα, ανυποψίαστη, έρχεται και κάθεται πάνω στο φονικό όπλο. Στέκει ακίνητη τρίβοντας τα μπροστινά της πόδια. Τότε, μια δεύτερη μύγα πλησιάζει πετώντας από πάνω της. Προσγειώνεται, τα δύο έντομα αρχίζουν έναν κυκλικό χορό κι έπειτα ζευγαρώνουν πάνω στο όργανο που σε λίγο θα τ’ αποτελειώσει· η μάνα μου τις έχει ήδη εντοπίσει και τρέχει προς το μέρος τους με άγριες διαθέσεις.

Περιγράφω την εικόνα που είδα όσο πιο ρεαλιστικά γίνεται κι ωστόσο η συνείδησή μου δεν παύει να βλέπει σ’ αυτήν κάτι το συμβολικό, ίσως μια αλληγορία: Συνουσιαζόμαστε αμέριμνοι στο χείλος του θανάτου. Άνθρωποι και μύγες αδιακρίτως.