Scripta manent

    Ζόρικη δουλειά, δεν βάσταγε ο καθένας να την κάνει. Ήθελε μούσκουλα από σίδερο κι ατσάλινα πνευμόνια, μα πιότερο να ’χεις λιονταριού καρδιά, να μην σκιάζεσαι τον θάνατο. Ακόμα κι άντρες βάναυσοι και μοβόροι, [...]

    Κοιτάζει αγχωμένος το ρολόι. «Είναι αργά, πρέπει να του δίνω». Σηκώνεται βιαστικά απ’ το κρεβάτι, φοράει το παντελόνι του, γυρεύει τις κάλτσες, τη δεξιά δεν τη βρίσκει πουθενά, πού  να ’χει παραπέσει; Τα [...]

  ♂ Όνειρο αρ. 6 του αναλυόμενου Σ.Γ. όπως καταγράφηκε στη συνεδρία της 7ης Αυγούστου 2025:   Χτυπάει, λέει, το τηλέφωνο. Στο ακουστικό, η φωνή της Κάτιας. «Την Παρασκευή κάνω ένα πάρτι. Να έρθεις ο-πωσ-δή-πο-τε». [...]

  Εκείνο το απόγευμα, η μάνα μάς πήρε παράμερα και μας είπε: «Πηγαίντε να παίξετε με τα ξαδέρφια σας. Να φάτε και να μείνετε να κοιμηθείτε εκεί το βράδυ». Με τον αδερφό μου κοιταχτήκαμε απορημένοι. [...]

Είμαι ένας άνθρωπος άρρωστος… Ένας κακός άνθρωπος. Άνθρωπος αποκρουστικός. Νομίζω ότι πάσχω από το συκώτι μου. Μάλλον αυτό θα φταίει. Ή η δυσκοιλιότητα. Μπορεί και η αναπηρία. Σίγουρα αν ήμουν υγιής θα ήταν αλλιώτικα τα [...]

  14 Απριλίου   Αγαπημένο μου ημερολόγιο Η καθημερινότητα ενός τετραπληγικού μοιάζει με ταινία θρίλερ που προβάλλεται όμως σε άδεια αίθουσα: ενώ είναι γεμάτη σασπένς που κόβει την ανάσα, δεν υπάρχει κανείς για να το [...]

Κάθε πρωί πήγαινε με τα πόδια στο γραφείο του και τ’ απόγευμα πάλι με τα πόδια επέστρεφε. Καθημερινά, επί δύο χρόνια, με ακρίβεια ελβετικού ρολογιού: 07:30 πμ – 16:00 μμ, πλην Κυριακής που ήταν ημέρα [...]

    Άνοιξε τα μάτια. Το πώς έφτασε ως εδώ δεν το θυμόταν, το γνώριζε όμως με μία βεβαιότητα πολύ πέρα από τη μνήμη. Βρισκόταν σε οριζόντια στάση σαν να αιωρούνταν και μετακινούνταν με μεγάλη [...]

    Ανάσα δεν ακουγόταν στην αίθουσα επιχειρήσεων· πίσω από τα 3D γυαλιά, όλα τα βλέμματα ήταν καρφωμένα στην τρισδιάστατη οθόνη. Στο κάτω μέρος της, η αντίστροφη μέτρηση ροκάνιζε τον χρόνο, τα ψηφία μειώνονταν με [...]