Άνοιξε τα μάτια. Το πώς έφτασε ως εδώ δεν το θυμόταν, το γνώριζε όμως με μία βεβαιότητα πολύ πέρα από τη μνήμη. Βρισκόταν σε οριζόντια στάση σαν να αιωρούνταν και μετακινούνταν με μεγάλη ταχύτητα κατά μήκος ενός διαδρόμου χωρίς όμως να καταβάλει καμία προσπάθεια λες και επέπλεε ξαπλωμένη σ’ ένα θαλάσσιο ρεύμα που την παρέσερνε μακριά από την ακτή. Από πάνω της περνούσαν τεράστια ηλεκτρικά φώτα και την τύφλωναν με την λάμψη τους, αδύνατον να την αντέξει. Έκλεισε πάλι τα βλέφαρα και βυθίστηκε σε ίλιγγο, ένιωθε όμως ευτυχισμένη. Αυτό θα πρέπει να είναι το Πέρασμα, συλλογίστηκε με ανακούφιση. Ώστε λοιπόν όλα ήταν αλήθεια, ο DO δεν τους είχε ξεγελάσει. Για μια στιγμή ντράπηκε που φάνηκε δύσπιστη. Ναι, τον είχε ακολουθήσει από την αρχή μαγεμένη από τα λόγια του, μέσα της όμως ακόμη την βασάνιζε μια κάποια αμφιβολία. Ειδικά τον τελευταίο καιρό, μετά την εμφάνιση του κομήτη, οι αμφισβητήσεις εντός της ομάδας είχαν ενταθεί, ορισμένοι μάλιστα είχαν αποστατήσει. Τους κατανοούσε, τον έβρισκε ανθρώπινο τον δισταγμό, δεν είναι δα και εύκολη απόφαση η αυτοκτονία. Τώρα όμως περισσότερο τους λυπόταν που έχασαν την ευκαιρία, κρίμα δεν ήταν να φτάσουν τόσο κοντά στον σκοπό για να λιποψυχήσουν στο παρά πέντε; Εκείνη όμως αισθανόταν υπερήφανη που έμεινε ως το τέλος. Είχε ολοκληρώσει το ταξίδι της στη γη και πια ένιωθε έτοιμη για το επόμενο επίπεδο. Μια σκέψη μόνο απ’ τα παλιά, απ’ τη γήινη ζωή της, εξακολουθούσε να την τυραννά, η σκέψη των γονιών της. Παράξενο δεν ήταν να νοιάζεται γι’ αυτούς που την αποκλήρωσαν, για έναν αυστηρό κι αγέλαστο Μεθοδιστή Πατέρα, για μια Μητέρα πάντοτε βλοσυρή κι επικριτική που ίχνος στοργής δεν εκδήλωσε ποτέ για τα παιδιά της; Κι όμως! Ακόμα και σ’ ετούτη τη στιγμή της υπέρβασης των ανθρώπινων ορίων, λυπόταν που θα τους στεναχωρούσε με την είδηση της αναχώρησής της. Δεν τους είχε μιλήσει για την απόφασή της, δεν είχε νόημα, όχι μόνο δεν θα την καταλάβαιναν αλλά θα την κατέκριναν αφ’ υψηλού γυρεύοντας να της αλλάξουν γνώμη, για κείνους τους πουριτανούς η αυτοχειρία είναι το πιο θανάσιμο απ’ όλα τ’ αμαρτήματα. Μόνο στην αδελφή της την Άντζελα είχε τολμήσει να εκμυστηρευτεί τα σχέδιά της. Η Άντζελα ήταν ο μοναδικός άνθρωπος πριν από τον DO που την κατανοούσε κι ίσως αν είχε λίγο χρόνο ακόμα στη διάθεσή της, να κατόρθωνε να την πείσει να συμμετάσχει κι εκείνη στο ταξίδι. Χρόνος όμως δεν υπήρχε, η Άντζελα ήταν άσχημα μπλεγμένη με τις ουσίες και το αλκοόλ, ίσως να εκδιδόταν κιόλας, θα χρειαζόταν πολύς καιρός μέχρι να αποτοξινωθεί από τα γήινα πάθη και να ανυψωθεί σε ανώτερο πνευματικό επίπεδο ώστε να είναι έτοιμη για το Πέρασμα. Ακόμα και σ’ εκείνη που είχε ξεπεράσει τέτοια προβλήματα, η διαδικασία μύησης διήρκεσε χρόνια ολόκληρα κι ήταν τυχερή που είχε δίπλα της όλο αυτό το διάστημα τον DO να την καθοδηγεί και να την ενθαρρύνει. Τώρα όμως είχε φτάσει επιτέλους η ώρα της συγκομιδής, μπορούσε να δρέψει τους καρπούς και να τους απολαύσει.

Αντί της αναμενόμενης ευδαιμονίας όμως ένας πόνος σουβλερός στον αυχένα την έκανε σχεδόν να χάσει τις αισθήσεις της. Θα είναι οι ωδίνες της μετάβασης, σκέφτηκε, σαν τους πόνους τις γέννας, και με την παρήγορη αυτή σκέψη, λιποθύμησε. Όταν ξανάνοιξε τα μάτια, είδε σκυμμένα από πάνω της πλάσματα αλλόκοτα, ουράνια, από άλλο Γαλαξία. Οι Αδερφοί από το Διάστημα! Φορούσαν ολόσωμες στολές που φωσφόριζαν στο φως των προβολέων και μάσκες στο κεφάλι τους που έκρυβαν τα χαρακτηριστικά τους· να μας έμοιαζαν άραγε; αδύνατον να διακρίνει. Στο μέτωπό τους, ένα μοναδικό, ολοστρόγγυλο, κυκλώπειο μάτι ακτινοβολούσε σαν φανάρι νυχτερινής πορείας αυτοκινήτου. Τα χέρια τους ήταν μακριά κι ελαστικά όπως τα πλοκάμια των χταποδιών, περισσότερο τα αισθάνθηκε με την αφή παρά τα είδε με την όραση καθώς την ψαχούλευαν και άνοιγαν τομές στο σώμα της με απαστράπτοντα εργαλεία. Πόνο άλλον όμως δεν ένιωσε, σαν να είχε μουδιάσει. Τότε ο ένας απ’ αυτούς τοποθέτησε προσεκτικά πάνω στο πρόσωπό της ένα φίμωτρο. Ανέδυε ένα άρωμα μεθυστικό που την έκανε να λιγώσει. Με προετοιμάζουν για την μετάβαση στο νέο μου σώμα, σε μια νέα μορφή ύπαρξης, σκέφτηκε, κι η σκέψη αυτή ήταν η τελευταία, μετά αποκοιμήθηκε τον ύπνο των Μακάριων, των Εκλεκτών Ολίγων…

***

  • Η Άντζελα Γουάιτ; Είμαι ο γιατρός Γουίλκινς. Η αδελφή σας μόλις βγήκε από το χειρουργείο. Η εγχείρηση ήταν επιτυχής. Είχε ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα έξω από το ράντσο Σάντα Φε, μετωπική σύγκρουση με όχημα που ερχόταν απ’ την αντίθετη κατεύθυνση. Όταν την έφεραν εδώ ήταν σε κρίσιμη κατάσταση, με πολλαπλά κατάγματα στην σπονδυλική στήλη. Ίσως να χρειαστεί καιρός μέχρι να μπορέσει να περπατήσει ξανά από μόνη της. Ίσως και να μην…. Βρίσκεται πάντως εκτός κινδύνου.
  • Είστε βέβαιος γιατρέ; Θα ζήσει η αδερφή μου;
  • Βεβαιότατα! Είναι σίγουρο ότι θα επιζήσει.
  • Τι κρίμα! Εκείνη δεν θα το ‘θελε…